ตื่นซักทีเถอะครับ อาจารย์คามิว เฮียวกะตะโกนสุดเสียง โดยหวังว่า คามิว

คนเดิมจะกลับมาอีกครั้ง ใช่แล้ว อาจารย์ที่เขารู้จักตั้งแต่ 7 ขวบ ชายผู้เต็มไป

ด้วยความเยือกเย็นแต่แฝงไว้ด้วยความอ่อนโยนคนนั้น จะได้เห็นเขาอีกมั้ย ขอ

อีกแค่สักครั้ง ที่จะได้สัมผัสความอบอุ่นแบบนั้นอีก ได้กอดเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่เขา

จะตายจากโลกนี้ไป ด้วยไม้ตายของอาจารย์ตนเอง เอาล่ะนะ เฮียวกะ คามิวผู้โดนสะกด

จิตพูดด้วยสีหน้าซีเรียสสุดๆ "นั่นแหละ คามิว นายทำถูกแล้ว ฆ่ามันเล้ย" เสียงลึกลับยังคง

ก้องอยู่ในหู แต่ว่า ร่างกายของคามิวกำลังเอามือประสานกัน เพื่อใช้ท่านั่น ท่าที่เคยฆ่า

เฮียวกะที่วิหารไลบร้า ออโรร่า เอ็กซ์คิวชั่น นั่นเอง "ไม่นะ" เขาพยายามสั่งร่างกายตนเอง

แต่มันก็ไร้ผล "ออโรร่า เอ็กซ์คิวชั่น" ปากและร่างกายของเขาขยับไปแล้ว "ขอโทษนะ

เฮียวกะ เป็นเพราะชั้นแท้ๆ นายถึงต้อง...." คามิวพึมพำในใจโดยไม่ได้สังเกตเลยว่า มีร่าง

หนึ่งนำตนเองมาเป็นโล่ให้เฮียวกะ ที่ไม่สามารถทำอะไรได้เลย "มะ...มิโร่" เฮียวกะพูด

อย่างตกใจ "กึก...!" คามิวถึงกับสะอึกเมื่อได้ยินชื่อนั้น คนที่เป็นโกลด์เซนต์ด้วยกันตั้งแต่

เด็ก คนที่สนิทและให้ความสำคัญมากที่สุด สกอร์เปี้ยน มิโร่! เมื่อคิดได้แล้ว ก็รีบวิ่งไปรับ

ร่างที่อยู่เบื้องหน้า "ไม่ได้นะ นายจะตายไปจากโลกนี้ไม่ได้นะมิโร่ ถ้านายตายไป แล้วฉัน

จะมีชีวิตอยู่เพื่ออะไรกันล่ะ มิโร่" จอมเวทย์น้ำแข็งตะโกน และกระโดดรับร่างที่เข้ามาบัง

การโจมตีใส่เฮียวกะ "คา...คามิว" เสียงอันแผ่วเบาจากร่างที่กำลังจะไร้วิญญาณของมิโร่

"ติ๋งๆ" เสียงหยาดน้ำตาของคามิวที่ไหลออกมาไม่หยุด "ชั้น...รักนาย...นะ...คามิว" คำพูด

สุดท้ายก่อนที่โกลด์เซนต์แห่งราศีพิจิกจะจากไปอย่างสงบ "หลับให้สบายนะ มิโร่" คามิว

พูดพลางปาดน้ำตาที่ไหลออกมาอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุด "เพราะผมแท้ๆ" เฮียวกะพูด

พลางก้มหน้า "เป็นเพราะผม เพราะความอ่อนแอของผม มิโร่ถึงต้อง..." "หุบปากซะ

เฮียวกะ" ผู้เป็นอาจารย์รีบพูดแทรกขึ้นมาทันที เขายังทำใจไม่ได้เรื่องมิโร่ "ใช่ เฮียวกะ

เพราะนาย มิโร่ถึงต้องเป็นแบบนี้ เพราะนายคนเดียว!" "ใช่สิ สำหรับอาจารย์น่ะ มิโร่คือ

คนที่สำคัญที่สุด ถ้าเลือกได้ ผมเดาได้เลยว่า อาจารย์ต้องเลือกให้ผมตายแทนมิโร่ ใช่มั้ยล่ะ

ครับ?" คำพูดที่เสียดแทงหัวใจผู้เป็นอาจารย์อย่างแรง ใช่ มันก็จริงอยู่ ถ้าเลือกได้ ฉันก็คง

เลือกมิโร่ให้มีชีวิตอยู่ แต่ว่า...เฮียวกะ ถ้าไม่มีนาย ชั้นก็คงเหมือนซากศพที่มีชีวิตเหมือนกัน

นั่นแหละกลับมาที่อีกฟากของตึก "รอยัล เดม่อน โรส" เสียงของอโฟรดิเต้ดังขึ้น "อ๊าก..."

เสียงของแคนเซอร์ เดธมาสค์ ซึ่งถูกกุหลาบจำนวนมากเล่นงาน "เก่งขึ้นเยอะเลยนี่ แต่ว่า

ไม้ตายแค่นี้น่ะ ยังทำให้ฉันตายไม่ได้หรอกนะ อโฟร" ซากะ โกลด์เซนต์แห่งเจมินี่พูดขึ้น

"ท่าไม้ตายน่ะ มันเป็นอย่างนี้ กาแล็กเซี่ยน เอ็กซ์โพรชั่น" "อย่า...ซากะ!" เสียงของ

เดธมาสค์ดังขึ้นพร้อมกัยนำร่างตนเองเข้ารับท่าไม้ตายแทนอโฟรดิตี้ "ฉันบอกแล้วไง ว่า

จะปกป้องเธอเอง ไม่ว่ายังไง เธอก็ยังสวยที่สุด ในสายตาของชั้นเสมอนะ อ...โฟร" คำพูด

สุดท้ายก่อนที่ร่างของเดธมาสค์จะล้มลงตรงหน้าโกลด์เซนต์แห่งราศีมีน "เดธมาสค์ เพื่อ

ที่จะปกป้องชั้น นายถึงกับต้อง..." อโฟรพูดไปพลางน้ำตาไหล

เฮ่อ ในที่สุดก็ได้มาอัพเสียที งายเยอะโครตๆ ต้องขอโทษด้วยนะ ที่มาอัพช้าค่ะ

ขออภัยอย่างแรง! (อิอิ)